Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
Γυναίκα στην Αθήνα, σε στιγμή πανικού, όσο η φωτιά κυκλώνει και στο πέρασμα της κατακαίει το σπίτι της, κρέμεται από στο μπαλκόνι και σύσσωμος ο κόσμος γύρω τής φωνάζει να κατέβει, να πηδήξει με την βεβαιότητα πως θα την πιάσουν. Όμως η Κυρία αργεί. Η φωτιά από την άλλη καθόλου. Γοργή και ανελέητη φουντώνει. Οι άλλοι απορούν για την επικίνδυνη καθυστέρηση. Η Κυρία αυτή 75 ετών δεν παλεύει για να σώσει την ζωή και την σωματική της ακεραιότητα, αλλά για να σώσει από τις φλόγες την ελληνική σημαία! Για να μην καεί, για μην καταστραφεί το ιερό μας σύμβολο. Ευτυχώς λίγα λεπτά αργότερα πέφτει μαζί με την ελληνική σημαία που για την σωτηρία της διακινδύνευσε την δική της σωτηρία.
Εμείς θεατές, παγωμένοι, σφιγμένοι, σκεφτήκαμε θαρρώ όλοι το ίδιο, «υπάρχουν ακόμα Ήρωες». Όπως οι πρόγονοι μας, έτσι και αυτή η Κυρία ως άλλη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, ως άλλη Σουλιώτισσα , ως άλλη Δόμνα Βισβίζη, ως μια γνήσια Ελληνίδα, πολέμησε με τις φλόγες, με τον φόβο, με τον θάνατο, με τον κίνδυνο για μια σημαία, την ελληνική, για ένα σύμβολο, τον παντοδύναμο Σταυρό του Χριστού!
Από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις τηλεοράσεις και όλα τα γνωστά πλέον μέσα ενημέρωσης που στοχεύουν να σβήσουν κάθε τι ελληνικό, αυτή είδηση αναφέρθηκε μεν αλλά δεν σχολιάστηκε ή δεν σχολιάστηκε όσο θα έπρεπε από κανέναν, γιατί δείχνει τόλμη, λεβεντιά, φιλοπατρία, εξυψώνει την Ελλάδα, τον Έλληνα, φανερώνει πως τίποτα δεν έσβησε και ποτέ δεν θα σβήσει.
Ένα πατριωτικό τραγούδι των «Έρως Ελλάς» με τίτλο «Νέα φτερά και ελπίδα» λέει σε έναν στίχο «Πυρίτιδα οι γέροι της , φωτιά είν’ τα παιδιά της», αναφερόμενος ο στίχος στην Ελλάδα. Και ναι, έτσι είναι, τα πρότυπα των Ηρώων δεν θα στρέψουν ποτέ.
Αδέλφια, να βάλουμε αυτή την Κυρία πρότυπο στην ζωή μας και να σκεφτούμε αν εμείς στην θέση της θα κάναμε το ίδιο. Αν θα επιλέγαμε να σώσουμε την σημαία μας, ένα εικόνισμα και ύστερα τον εαυτό μας! Από τέτοιες «μικρές» πράξεις, με τεράστια λεβεντιά, πίστη και αγάπη για την Πατρίδα ο ηρωισμός δεν πεθαίνει και δεν θα πεθάνει ποτέ.
Ως Ε.Ο.Ν., 7 χρόνια τώρα για αυτήν την Ελλάδα παλεύουμε. Ως νέοι για αυτούς τους Ήρωες αγωνιζόμαστε. Και είναι καθήκον μας να τιμήσουμε κάθε γνωστό ή άγνωστο Έλληνα και Ελληνίδα ήρωα και ηρωίδα είτε του «τότε » είτε του «τώρα». Στο χέρι μας είναι να βοηθήσουμε στο να γίνουν ή να γίνουμε εμείς οι Ήρωες του «Αύριο».
